Met 5 man hebben we meegedaan aan de marathon van Rotterdam. Cees, Ike, Jan, Richard en ik. De voorbereiding was zwaar geweest. Van december t/m februari had er sneeuw gelegen, dus hier en daar werd wel es een traininkje overgeslagen hoewel Cees en Ike met hun oproepjes op zijn minst de indruk wekten alle noodzakelijke lange duurlopen te gaan lopen.

Na een fotoshoot vertrokken we naar een pizzeria die Jan al eerder had gespot. Deze bleek al best vol maar de Italiaan had nog wel plaats voor ons, mits we binnen 1,5 uur weer op zouden zouten. De dames gezellig bij elkaar (nieuwe serie: marathonvrouwen?) en de mannen apart aan een tafel. Ike aan de calzone, de rest van ons aan de pasta tenminste dat dachten we. Richard en Rene gewoon aan de spaghetti maar Jan en Cees bestelden de duurste van de pasta's: gnocchi, met de gedachte dat het dan toch in ieder geval genoeg zou zijn. De voortreffelijke compositie op hun bord bestond uit 10 aardappelbolletjes in een sausje van tomaat en pesto maar Cees verwoordde dit als: Ja maar hier kunnen we toch geen marathon lopen. Dus ook nog maar een portie spaghetti bijbesteld.

Daarna zijn we naar het Botel gelopen waar net een feestje geëindigd was met een kerel uit Jiskefet en een kelner die zijn eigen grootste klant was. Na de koffie zijn Ellen en ik naar ons hotel gelopen maar er schijnt nog met een bezem te zijn gedanst en iemand heeft de fles beerenburg leeggemaakt. Kortom de optimale voorbereiding voor 42 km sjouwen. Dan had Cees ook nog de pech om onder een een of andere generator te liggen zodat hij slecht 3 uur slaap heeft gehad.

's Morgen vroeg troffen we elkaar voor het startvak. De dames ontfermden zich over onze trainingspakken en om ca. 20 voor 11 stonden we te blauwbekken tussen de hekken in onze korte broek en onesizefitsallplasticvuilniszakjasmetfortisopdruk. Cees had nog een poncho van de Action aangetrokken maar ook de pasvorm van dit fashionstatement liet te wensen over.

Ca 10 voor 11 werd Lee Towers in een hoogwerker omhoog gekrikt en begon het 'joe never wolk alloon' waar je met zijn 6000-en toch wel een beetje kippevel van kreeg. Daarna klonk het startschot. De dames stonden 10 meter naast het kanon dus die schrokken zich wezenloos.

Vervolgens maar lopen met zijn allen. Het verschil in bruto en nettotijd is niet zo groot. De Coolsingel is vrij breed en we waren vrij snel over de startlijn. Richard wilde zijn PR aanvallen (3:39) en Jan en ik wilden allebei rond de 3:45 lopen. Cees en Ike wilden allebei richting de 4:15.

Het bleek allemaal een zeer zware opgaaf: de marathon begint pas na 35 kilometer en als je pech hebt eerder. Zaak dus om vooral niet te snel weg te gaan. Dat valt niet mee met al dat publiek. Fantastisch. De eerste paar kilometer was het ook op het parcours erg druk. We dachten nog: dat wordt wel beter/rustiger, maar het bleef tot het einde toe erg vol op ons pad en dat is moeilijk lopen. Het publiek, de muziek en de hele entourage maakten dat ruimschoots goed. Vooral de drumband in de tunnel onder Blaak produceerde zo'n herrie dat je zo snel als mogelijk weer die tunnel uit wilde. Onderweg stond Meindert ons nog aan te moedigen met een luid 'Hee, Uithuizermeeden'.

Ondanks alle voorbereiding zijn we toch met zijn allen stuk gegaan. Op de marathon ga je misschien altijd wel stuk. Maar toch dik tevree. De spierpijn is zowat al weer weg.

Richard: 3:38:20 PR

Rene: 3:44:40 PR

Jan: 3:50:36 PR

Ike: 4:34:13 PR

Cees: 4:36:41 beste seizoentijd op 3 uur slaap.

.